Architektura jako poszukiwanie przynależności: Nagroda Pritzkera 2026 dla Smiljana Radića Clarke’a

Życie i twórczość Smiljana Radića Clarke’a odzwierciedlają ciągły ruch, otwartość i świadome budowanie tożsamości. Urodzony w Santiago w rodzinie o chorwacko‑brytyjskich korzeniach, wcześnie dostrzegł, że przynależność można kształtować. Jego droga do architektury rozwijała się stopniowo: od rysunku i młodzieńczych impulsów, przez wymagające studia w Chile, po podróże i spotkania ze sztuką oraz filozofią, które poszerzyły jego rozumienie architektury jako przestrzeni idei.

Wspólnie z rzeźbiarką Marcelą Correa stworzył intymną, eksperymentalną praktykę. Jego projekty oscylują między ochroną a otwartością, oddając emocjonalne doświadczenie przestrzeni. Tymczasowe instalacje, pawilony i prace w krajobrazie ujawniają wyjątkową wrażliwość jego języka formy. Dzięki „Fundación de Arquitectura Frágil” Radić rozwija także myślenie kolektywne. Jego architektura pozostaje osobista i krucha, a jednocześnie pełna siły.