Architectuur als zoektocht naar verbondenheid: de Pritzkerprijs 2026 gaat naar Smiljan Radić Clarke

Het leven en werk van Smiljan Radić Clarke worden gekenmerkt door beweging, openheid en het bewust vormgeven van identiteit. Hij werd in Santiago geboren in een Kroatisch-Brits gezin en ontwikkelde al vroeg het besef dat erbij horen iets is dat je zelf kunt vormgeven. Zijn weg naar de architectuur ontstond geleidelijk: via tekeningen, eerste impulsen in zijn jeugd en een studie in Chili die gekenmerkt werd door tegenslagen en ervaringen. Reizen, geschiedenis en invloeden uit de kunst en filosofie verbreedden zijn perspectief op architectuur als een ruimte voor ideeën en betekenissen.

Samen met de beeldhouwster Marcela Correa ontwikkelde Radić een intieme en experimentele praktijk. Zijn werken schommelen tussen bescherming en openheid en weerspiegelen emotionele en ruimtelijke ervaringen. Projecten zoals tijdelijke installaties of internationale paviljoens tonen de gevoeligheid van zijn vormentaal. Met de “Fundación de Arquitectura Frágil” bevordert hij ook collectief denken. Radićs architectuur blijft persoonlijk, kwetsbaar en tegelijkertijd krachtig.